(10. kısım)

VİRÜS 

Galatasaray'ın galibiyetini bu soğuk ve karlı İstanbul gecesinde sokaklarda bir grup taraftar çılgınca kutluyordu. Berkecan, aldığı alkolün etkisiyle iyice coşmuş, arkadaşlarıyla "cimbom" diye bağırıyor elindeki kanyak kutusunu gelene geçene kaldırıyordu. Metro'ya bindiklerinde kasıklarındaki ağrıyı fark etti. İşemesi gerekiyordu, bir anda mesanesi onu sıkıştırmıştı. Esenler'e geldiğinde metrodan kendini zor attı. Dışarıya işemek yasak olduğu için mümkün olduğu kadar hızlı bir biçimde eve gitmeyi planlıyordu ama olmadı; mesanesi o kadar dolmuştu ki ceza yemeği göze aldı. Gözden uzak olarak düşündüğü bir duvara yaklaştı ve işemeye başladı. Acaip bir rahatlama bütün vücudunu sarmıştı ama işedikçe de işiyordu. Bit ulan bit dedi içinden ama mesanenin boşalacağı yoktu. Bir anda yanı başında motorize polis ekipleri bitiverdi. Takım taklavatı toplamayı istiyordu ama polis geldiğinde o hâlâ işiyordu. Bir aralık polisler gülmeye başladılar, Berkecan " Abi bitecek az bekleyin hele" deyip duruyordu.

Berkecan o geceyi nezarethanede geçirdi, yüklü bir ceza aldı; işediği yeri de o gece ona temizlettiler. Berkecan ertesi sabah çıktığında hafiften bir titreme geçirdi. Herhalde üşüttüm diye düşündü. İşe vardığında ilk işi limonlu bir çay içmek oldu. Akşam iş çıkışında arkadaşları onda bir tuhfalık olduğunu sezmişler hatta içlerinden biri " oğlum kötü gözüküyorsun, hastaneye git"  demişti. Berkecan çok da oralı olmadı. Eve gittiğinde sıcak duşa girdi. Sanki daha iyi olmuştu. Aynaya bakarken-kendisine göre mükemmel olan vücuduna bakarken- gözlerinebakti bir an. Sanki siyah gözlerinin etrafından bir beyaz halka vardı. Dehşete düşmüştü, kör mü oluyordu acaba? Banyodan çıktıktan sonra iyileşeceğine daha da kötüleşti, bütün vücudu yanıyordu, kız arkadaşı Merve eve geldiğinde o koridorda boylu boyunca uzanmış, kendinden geçmişti. Gözlerini kapamadan önce aklına maç sırasında yanında duran yabancı kadın geldi. Hemen yanındaki kadın ikide bir hapşırıyordu. Galatasaray gol atınca da birbirlerine sarılmışlardı. Herhalde ondan virüs kapmış olmalıyım diye düşündü.

(9. Kısım)

LANA ve VİRÜS

Sabah 06.00
Aynaya bakarken fark ettim sanırım ilk. Göz irisinin çevresinde belli belirsiz de olsa beyaz bir halka oluşmuş. Görüşümde bozukluk yoktu. İki gün hastanede kaldıktan sonra aslında kendime gelmiş, üçüncü gün laboratuvarda çalışmaya başlamıştım. Bütün karantina kurallarını da uyguladım fakat vücudumda bir değişiklik var. Rengim sanki biraz daha soluk gibi. Yanımda getirdiğim kan testi setinde kanıma baktım, değerlerde bir tuhaflık yok; labda daha ayrıntılı bir inceleme yapmam gerek. Vücudumdaki grip virüsü değişmiş olabilir ama irisin çevresindeki bu beyazlık hoşuma gitmedi.

Öğlen 11.00

Abdülhalim kan örneği alıp incelemeye gitti. Sonuçlar birkaç saate kadar çıkar diye düşünüyorum.


Akşam 19.00

Abdülhalim kan sonuçlarını getirdi, herhangi bir sorun yok. Dr. Begüm'le görüşmeyi düşünüyorum. Gözlerimdeki beyazlık hoşuma gitmiyor.

Akşam 20.00

Maçtayım, Galatasaray ve Beşiktaş maçı... Sesimi açmak için mentollü şekerlerden birkaç tane ağzıma attım. Kilo almışım yine forma dar geldi.

Gece 24.00

Ateşim var, gözlerim beyaza döndü iyice... Sanırım bendeki sorun basit bir soğukalgınlığının çok ötesinde... Acil yardım hattını aradım.

(8. Kısım)

BADE VE HARUN BERABERLER

Gece saat ikide Harun Hans'ın evinden çıkmıştı. Duyduklarına pek de inanası gelmemişti. Bir hortlak hikayesi dinlemişti. Gerçi babası da ona böyle tuhaf hikayeler anlatırdı hep.  Çocuk kafasıyla merakla dinlerdi. Babası şimdi olsaydı ve böyle bir şey anlatsaydı ona deli gözü ile bakardı herhalde.

Samatya'daki eve vardığında saat ikibuçuk olmuştu.
"Işıklar" dedi... Işıklar yandı, "loş" diye seslendi, ışıklar parlak renklerini kaybetti bir anda. Üzerini çıkardı, banyoya girdi. Sıcak su, 40 derece diye seslendi. Suyun altına girdiğinde günün bütün yorgunluğunu atmış oldu bir anda. Bornozunu üzerine aldığında uyku iyice bastırmıştı. "Işıkları kapa" dedi, ardından yatağa uzandı. Gözlerini açtığında sabah olmuştu.

Bugün izin günü olduğu için vücudunu yataktan kaldırmadı. Biraz tavana baktıktan sonra kalktı. Yatak odasının kapıya yerleştirdiği asılma çubuğunda 15-20 kere kendini yukarı çekti. Ardından şınav ve mekik hareketlerini yaptı. Düzenli olarak hergün yaptığı sporu yaklaşık 30 dakika kadar yaptı. Terlemişti, tekrar suyun altına girdi. Çıktığında karnı açıkmıştı. Mutfağa geçti, iki yumurta kırdı, portakal suyunu hazırladı. Yemeğini çabucak yedi, bugün yine Bade ile buluşacaktı. Saçlarını ve sakalını kontrol etti. İyi gözüküyordu. Beyaz boğazlı polarını üzerine geçirdi.Siyah montunu üzerine geçirdi. "Bade Suziki'yi ara" Biraz sonra odanın içerisinde Bade'nin sesi çınladı:" Günaydın, Harun" " Günaydın, ben şimdi çıkıyorum." " Tamam, Aydos Ormanı'na gidiyoruz değil mi?" " Evet, yürüyüş yaparız... Biraz yeşil görelim." "Tamam, görüşmek üzere"

Harun Bade ile buluştuğunda sanki ilk defa birbirlerini görüyorlarmış sarıldılar. Aralarında güçlü bir çekim vardı. Bade duygularını pek göstermese de Harun onun eksik bir tarafını tamamlıyordu. Bade'nin soğuk yanı Harun'un sıcaklığı ile kapanıyordu.

Birlikte ormanın içinde yürürken Harun, Hans'ın dün gece kendisine anlattıklarını Bade'ye anlattı. Bade duruma hiç şaşırmadığını çünkü Hans'ta bir tuhaflık olduğunu hissettiğini söyledi. Yalnız Hans'ın ruhları görmesine inanmadığını da söyledi. Harun:
"Sen galiba inanmıyorsun bu ruh hayalet işlerine?"
"İnanmamak değil aslında, ben de hayalet görsem Hans'ın durumunu anlayacağım. Ancak böyle metafizik bir olayla hiçç karşılaşmadım."
"Babam, bana o kadar çok hikaye anlattı ki çok normal karşılıyorum."
"Evet, ben de Japonya'da bu hikaylerden çok dinledim."
" Sahi ne kadar kaldın orada? 15 yaşına kadar oradaydım, ardından buraya geldik."
" Sonra da çaycı mı oldun?"
Bade , gülümseyerek " evet" dedi.

" Hayır, çaycılık benim göstermelik mesleğim. 7 yıldır askıya alındım. Ondan önce istihbarat teşkilatının en gözde elemanıydım, Ta ki arkadaşımın ölümüne neden olana kadar. Ruh dengem o kadar bozuldu ki öfke krizlerimin ardı ardı ardına birçok operasyonu tehlikeye soktu. Şimdi daha iyiyim. sana bunları anlatasam mı ? Bir adamı kaç türlü nasıl öldürebildiğimi sana söylesem mi? Hayır, işime geri dönebilmek için sabretmem  ve kendimi iyileştirmem gerek."

Harun, Bade'ye sarıldı. Bade, o kadar kasılmıştı ki bir türlü Harun'un o yumuşak duygusal tarafına odaklanamıyordu. Belki d kendini bırakması lazımdı. Ormanda gezdikten sonra eve geldiler. Harun o gece ve ondan sonraki günlerde hep Bade'de kaldı.

(7. Kısım)

BOZA GECESİ

Hans Taksim meydanına bakan evinin penceresinden dışarıya baktı.  Her yer bembeyazdı. Nefis bir görüntüydü. Buradan Boğaz Köprüsü'nü de görebiliyordu. Işıklarla donatılmış köprü turkuazdan beyaza doğru renk değiştirdi. Üzerinden geçen trenin ışıklarını görebiliyordu. Hans elindeki biranın son yudumunu da içtikten sonra oyun koltuğuna oturdu bu akşam sanal dünyada takılmak istiyordu en azından orada hayaletleri göremezdi. Tam o sırada kapı çaldı. Gelen Harun olmalıydı.
Kapıya gittiğinde Harun yarım bir kardan adam şeklindeydi. Elinde kocaman bir şişe vardı.
" Selam Hans, misafir kabul edip etmediğini sormuyorum bile, boza getirdim. bu akşam içiyoruz."
Hans, gülerek,
" Adam gibi bira içsek olmuyor mu?"
" Hans, bak sıcak leblebi ve tarçın da getirdim. Sen istersen biranı iç...Ama inan ki boza daha nostaljik"
" Eh, geç bakalım içeri. Ne oldu Bade ile randevu?"
" Evet, zaten onu anlatacağım. Güzel vakit geçirdik."
" Romatizmin sonunu bağladınız mı?
Harun gülerek içeri geçti,
"Bozaları içerken anlatayım."
Harun iki saat süresince durmadan Bade'yi anlattı. Hans hem onu dinliyor hem de arkasında duran 7-8 yaşlarındaki hayaletin yüzüne bakıyordu. Çocuklar yetişkinlerden daha palak oluyor. Bu küçük kız nedense ağlıyordu. Hans, keşke konuşabilselerdi diye içinden geçirdi ama artık onları da görmek istemiyordu. Bu yüzden Berlin'e gidecek en azndan bu kadar sıklıkla görmeyecekti onları.
Harun'un sesi ile kendine geldi
" Hans, beni dinlemiyorsun galiba"
" Yooo, hayır dinliyorum."
" Arkamda ne var? Oraya bakıyorsun devamlı?"
Hans iki yıldır tanıdığı arkadaşına baktı
" Sana bir şey itiraf etsem ve sen de bana deli gözü ile bakmayacağına söz versen?"

(6. Kısım)

BADE VE HARUN

Bade, Harun’un çiçeklerini ve mesajını almış buluşma yeri olan Yenikapı’ya gitmek üzere metroya binmişti. Metrodan indiğinde kar lapa lapa yağıyor, etraf bembeyazdı. Yenikapı Sahili’nde deniz üzerine inşa edilmiş olan Denizatı Kahve Evi’ne girdi. Burası  çoğunlukla romantik anlar yaşamak isteyen çiftlerin geldiği bir yerdi. Denizin üzerinde tamamiyle şeffaf inşa edilmiş olan yerin mutfak, personel odaları ve tuvaletler haricindeki her yeri şeffaf bir tür sağlam pleksiglasdan yapılmıştı. Taban hemen hemen denizin içine bir metre kadar batıktı. Gelen misafirler deniz altından yapılan ışıklandırma ile denizin altını ve dolayısıyla canlıları görebiliyordu. Cam bir fanusa benzeyen mekanda özel ışıklandırmalarla loş bir hava yaratılmıştı. Fonda derinden gelen bir müzik vardı. Bade, adını söyleyerek kendine ayrılmış olan yere gitti. Harun yoktu, kendini koltuğa bıraktı. Bugün vücudunda bir kırgınlık vardı sanki. Kendini yorgun hissediyordu. Tam oturmuştu ki Harun geldi. Elinde bir buket kırmızı gül vardı. Bade, gülümsedi “Bana mı diye sormayacağım. Çok teşekkür ederim.”

Haun Bade’nin karşısında oturdu. Ne diyeceğini bilemiyordu. Öylece Bade’ye bakıyordu. Bade sessizliği bozdu:

“Kahve içelim mi? Ya da çay”

Harun, sıkılganlığını atmak istercesine:

“Evet, ben kahve alacağım ya sen?”

“Çay.”

Bade ve Harun içecekleri geldiğinde hâlâ konuşmuyorlardı. Harun tabana yapışmış olan vatosa bakıyor, hayvanın insan yüzüne benzeyen alt kısmına hayaranlıkla bakıyordu:

Bade sessizliği bozdu:

“Harun,vatosla aranda ne var senin?”

İkisi de gülmeye başladılar.

Bade duygusal bir kadın değildi. Daha doğrusu duygularını gösterebilen bir kadın değildi. Aslında kendini kaba bir kadın olarak görüyordu. Bu sefer birlikte olduğu erkeğin ilişkisini yönetmesini istiyordu.

“ Bade, lafı uzatmak istemiyorum. Senden çok hoşlanıyorum. Sevgilim olur musun?”

Bade, Harun’u utangaç olarak bilirdi ama Harun bir anda onu şaşırtmıştı.

“ Harun, ben dürüst olmak isitiyorum. Ben çok zor biriyim. İlişkilerini düzgün yüremiyorum. Çok öfkeliyim.”

“ Olsun Bade, kavga edelim senle, küselim, barışalım ama yine de birlikte olalım.”

Bade gülümsedi, bu evet anlamına geliyordu. O gece Bade ve Harun uzun konuştular. Saat on gibi Denizatı’ndan çıktılar. Bade cebinden bir sigara tabakası çıkardı: “Harun biraz burada durup karı izleyelim, ben de bir sigara içmek istiyorum.” Bade tütün yapraklarından oluşan ince sigarasını çıkardı. Harun, “Herhalde yakmama müsaade edersin?” Bade sigarasının ilk dumanını havaya savuruken Harun’da cebinden sigara tablasını çıkardı. Harun sigarasını yakarken Bade’ye:

“Biliyor musun bir zamanlar bu şehrin bir gürültüsü varmış.”

“Evet, dijital kayıtlarına bakmıştım. Çok kalabalık ve gürültülü bir yermiş.”

“Şimdi ise dünyanın en sessiz şehirlerinden biri.”

“Büyük deprem burayı çok özel bir şehir yaptı.”

“ Özel ve fazlasıyla huzurlu. Sence de fazla huzurlu değil mi?”

“Bu şehir dünya tarihinin en büyük felaketini geçirdi. Başka ne olablir ki?”

“ İkinci bir deprem”

“Mümkün değil, olasılığı çok düşük. Büyük fay dört yerinden birden kırıldı. Şehrin haritası değişti.”

“Haklısın, bu şehir artık felaket görmez.”

Harun ve Bade birlikte metroya bindiler. Harun Taksim tarafına giderken Bade Anadolu yakasına doğru geçen hatta yoluna devam etti. İçindeki hoş duygu yerini tuhaf bir sıkıntıya bıraktı. Eve gidince bir seans yoga yapmaya karar verdi.

(5. Kısım)

HANS VE LANA

Dr. Lana ve Hans uzun zamandır birbirlerini tanıyorlardı. Arkadaşlıkları İngiltere’de başlamıştı. Hans gazetecilik okurken Lana parlak zekası ile hem tıp hem kimya okuyordu. İki iyi arkadaş olmalarına rağmen aralarında bir aşk hikayesi yoktu ama Hans, Lana’ya karşı arkadaşlık ötesinde duygulara sahipti. Ne yazık ki Lana’nın zekası onu korkutmuştu. Zeki bir kadınla beraber olmak Hans için çok zordu. Daha önce bir genetik mühendisi bir kızla çıkmış ve hüsranla biten bir ilişki yaşamıştı. Bu yüzden de Lana’ya hiçbir zaman çıkma teklif edememişti.  Lana’nın her şeye bilimsel bir cevap bulması, insanı sinir edecek kadar akılcı davranması da ayrı bir sorundu. Hans, bir gün ona ruhların gerçek olup olmadığını sormuş Lana, yeşil gözlerini iri iri açarak “Sen ruhlara inanmıyorsun değil mi?” sorusu ile Hans’ın büyük sırrını onunla paylaşmasını engellemişti. Hans, Lana’nın karşısında kendini küçük duruma düşürmek istememişti açıkçası.

Her ikisinin de ortak iki yönü vardı: futbol ve yemek. Haftasonları beraber maç izlemek ve aburcubur tüketmek onların vazgeçemedikleri bir zevkti. Lana bir tek o zamanlar normal bir insan oluyordu. Naço ve bira ile tatlandırıkları geceler, koltuk üzerinde uykuya dalmaları ile son buluyordu.  Bir keresinde bir yaz tatilinde sırf uzak doğu yemeği yemek için Tayland, Singapur, Kore, Çin ve Japonya seyahati yapmışları. Bir ayın sonunda sekiz kiloyu vücutlarına kazandırmışlar, Japonya’da yedikleri suşinin dozunu kaçırınca da hastalanıp iki haftada hastanede yatmışlardı. Geri döndüklerinde bütün Cambridge onları dillerine dollamıştı.

Hans, Lana’yı telefonla aradı; uzun uzun çalan telefonu uykulu bir sesle Abdülhalim açınca çok şaşırmış, Lana’nın hastanede olduğunu duyunca da hemen onu görmek için yola çıkmıştı. Hans hastaneye gittiğinde Lana, Abdülhalim ile konuşuyordu.    

Hans’ı görünce:

“Selam Hans, ah seni görmek ne kadar güzel…”

“Korkuttun Lana”

“Meraklanma, bir şeyim yok. Çok üşütmüşüm anlaşılan bu gece buradayım ama yarın çıkarım…”

“Ne kadar İstanbul’da kalacaksın? “

“Altı ay buradayım, Çapa Tıp Fakültesi’nde olacağım.”

“ Konu ne?”

“Salgın hastalıklar.Bern’de bir virüs üzerinde çalışıyorduk. Burada da aynı konu… Şimdi uzun uzun anlattırma bana.”

“Haftasonu için maç biletlerini aldım.”

“Galatasaray maçı mı?”

“Evet, işin var mı?”

“ Elbette yok, haftasonlarım benim…”

Hans Abülhalim’e döndü:

“Sana sormuyorum bile, sen zaten sevmiyorsun.”

Abdülhalim gülerek cevap verdi

“ Benim başka planlarım var.”

Lana araya girdi:

“Oooo, söyle bakalım. Plan ne?”

“Ayasofya  kütüphanesine gideceğim. Birkaç yazma bakacağım.”

“En son Kıptice çalışıyordun. Onunla mı ilgili?”

“Hayır, bu sefer Türkçe”

“Sahi Abdülhalim kaç dil oldu.”

“15 oldu Dr. Lana”

Hans kocaman bir offf çekti. Kendisini aptal gibi hissetti. Lana, Hans’ın sıkıldığını anlamıştı:

“Galatasaray forman var mı? Yani benim için.”

“Evet iki tane üç x large formam var.”

Lana kahkahayı patlattı.

Hans, hastaneden çıkarken biraz tedirgindi. Lana’nın odasında gördüğü iki hayalete aklı takılmıştı. Lana’nın odasındaki iki yetişkin erkek hayaleti onu korkutmuştu. İlk defa korku ifadesiyle bakan hayaletler görmüştü. 

(4. KISIM)
İSVİÇRELİ BİLİMİNSANLARI

".....TK 1453 sefer sayılı Bern-İstanbul uçağı alanımıza inmiştir..." Dr. Lana Goodwin, isteksizce yerinden kıpırdadı. Vücudunda bir kırgınlık vardı. Bern'den uçağa binerken de birkaç kere ardı ardına hapşırmıştı.  Herhalde soğuk algınlığı diye düşündü. Yanında oturan asistanı Abdülhalim uçak inmesine rağmen halen uyuyordu. Hafifçe onu dürttü. " Abdül uyan istersen." Abdülhalim gözlerini açtı, "Affedersiniz yine uykuyu fazla kaçırdım galiba..." "Fazla mı? Uçağa binerbinmez uyudun, bunu nasıl beceriyorsun?" "Babam da öyleymiş" diye sırıttı Abdülhalim. Abdülhalim Mısırlı genç bir biogenetik uzmanı. İncecik sırık gibi bir oğlan.  Genetik açıdan Mısır'ın yerli halklarından olan Abdülhalim'in gen haritasına göre farklı hiçbir ırkın genini taşımıyor. Sadece meraktan laboratuvarda yapılan araştırma da zekası kadar genlerinin de özel olduğunu bulmuşlardı.

Dr. Lana için tek sorun onun uykusu. Laboratuvarda çalışırken arada sırada beşer dakikalık uykulara geçen Abdülhalim uykusunda kafasının daha verimli çalıştığını ve problemleri uykusunda çözdüğünü söylüyordu. Labarotuvarın en zeki adamı olan Abdülhalim filmlerin  final sahnesinde ortaya çıkan kahraman gibi son dakika da her şeyi halledebilmek becerisine sahipti. Dr. Lana koca gövdesini koltuktan kaldırdı, son zmanalarda kilo almıştı. Çalıştığı projelerde en kritik zamanlarda Abdülhalim'in bulduğu çözümler onu ve projeyi kurtarıyordu. Dr. Lana, Abdülhalim'in arkasından yürürken hafif bir titreme geçirdi. Doktora gözükse iyi olacaktı. Parmak ve retina taramasının ardından İstanbul'a giriş yaptılar. İstanbul Teknik Üniversitesi'nden gelen şoför onları karşılamıştı. Misafirhaneye doğru yol alırken Dr. Lana giderek daha da kötüleştiğini fark etti. Abdülhalim'e döndü "Hastaneye gitsek iyi olur" diyebildi.

Dr. Lana gözlerini açtığında hastanede olduğunu anladı. Kolunda bir serum vardı, Abdülhalim yatağın yanındaki sandalyede uyuyordu. Gülümsedi, hiç şaşırmamıştı...

(3. KISIM)
BİR GARİP HANS...

Hans o sabah erkenden genel merkeze tayin dilekçesini verdi. Berlin haber servisine geçmek istediğini belirtti; dilekçeyi bu sene içinde ikinci kez veriyordu. İlki reddedilmişti. Reddedilmesinin sebebi Hans’ın düzgün bir gerekçe gösterememesiydi. Hans, herkesin çalışmak için can attığı bu şehirden gitmek istiyordu. Gitme gerekçesini dilekçesine yazsa muhtemelen tayin yerine rehabilitasyon merkezine kapatılırdı. İkinci dilekçesine ailesini özlediğini de yazdı. Bu sefer işe yarayacağını düşünüyordu. Sabahleyin masasına gelecek iyi haberi düşünerek oturdu. Yan masasında Harun oturuyordu. Harun’la arası iyiydi ama Harun’un melankolik tavırlarını tuhaf buluyordu. Arada sırada beraber vakit geçiriyorlardı, boğaza gidip yürüyüş yapıyorlar, bazen de bir balıkçı restoranında balık yiyip rakı içiyorlardı. Gerçi Hans içiyordu, Harun’un içkiyle arası yoktu. Bir keresinde içki içip ağlamaya başlayınca Hans onunla bir daha yemeğe çıkmayacağını söyledi. Ağlayıp ağlayıp yüz yıl öncesinin aşk şiirlerini böğürerek okuyunca Hans ürkmüştü açıkçası. Harun o sabah da yine çok düzgün tıraş olmuştu. Sakallarını dudak hizasından kulak memesine kadar kesmiş, bıyık kısmını da tamamiyle tıraş etmişti. Harun’un sakalları merkezde sakal modasını başlatmış, erkeklerin çoğu değişik şekillerde sakal bırakıyor hatta bazıları ise sakallarını boyuyorlardı. Hans bu modaya kendini kaptırmamıştı. Her zaman kirli kızıl sakalları ile ortalıkta dolaşıyor, iki ayda bir de saçlarını kestiriyordu o kadar. Son zamanlarda ise iyice salmıştı sakalı da saçı da. Harun her zamanki gibi gülümseyerek “günaydın” dedi. Hans “günaydın, bugün açılacak mısın bakalım?” Harun hiç beklemediği bu soru karşısında irkildi. Hans gülerek “ Ehh, artık bu sefer Bade’ye açılacaksın değil mi, kaç aydır şiir yazmaktan yorulmadın mı?” Harun kısık sesle “ Sabah sabah başka konu mu yok ? zamanını bekliyorum işte?” “zamanı mı olur bu işin? Bak sen teklif etmezsen ben teklif edeceğim ona göre.” Harun sırıttı “ Et bakalım, sanki kabul edecek?” “Tamam bugün teklif edeceğim. “ Harun cevap vermeye hazırlanıyordu ki Bade odaya girdi. “ Hanımlar, beyler çaylarınız geldi. Hepinize günaydın bu arada” Bade her zamanki gibi siyah giyinmişti. Siyah bir kazak ve altında siyah kalem etek. Rahat spor ayakkabıları da siyahtı. Bade’nin ojelerinin siyah olmasının yanısıra kulağındaki küpeler ve ruju da siyahtı. Hans, Harun’un bu kızın nesinden hoşlandığını bir türlü anlayamıyordu. Bade, güzel çekik gözleri olan minyon tipli bir kadındı, güzel yüzünü yaptığı tuhaf makyajlarla daha da tuhaf bir hale getiriyordu. Arada bir değişiklik yaptığı da oluyordu. Mesela önemli günlerde değişiklik yapıp çalışanları dehşete de düşürmüyor değildi. Yılbaşında kırmızı giyindiği günü unutmak mümkün değildi. Hatta bütün kadınların kanına girdi ve o gün merkezde bütün kadınlar elma şekeri gibi ortalikta dolaşmışlardı. Hans, Bade’nin karanlık bir tarafının olduğunu düşünüyordu hep. Gerçi Hans’ın her şeyin altında karanlık bir şeyler aramak gibi bir huyu vardı. Aslında Hans’ın durumu kolaylıkla cümleye dökülebilir: Hans’ın ruhları görme yeteneği vardı. İstanbul’a tayin edildiğinde ruh görme sayısının bu kadar fazla olacağını hiç düşünmemişti. Büyük depremden sonra şehirdeki ölü sayısı çok fazlaydı, Hans trajedinin yaşandığı bu şehrin ölülerinin ortalıkta bu kadar sıklıkla dolaşacağını hiç tahmin etmemişti. Belin de günde bir bazense hiç görmediği ruhlar onu çok rahatsız etmiyordu ama burada gün içinde giderek artan bir hızla bazen 10- bazense 15 ruh görüyordu. Hans, ekranındaki haberlerin akışına dikkati verdi. Kırmızı şeritler çok azdı bugün genellikle sarı ve turuncu şeritler var. Renk tonlarına göre  haber ekranlara düşüyordu. Hans Almanca ve Fransızca çeviri yapıyordu. Çevri  yapacağı haberler kendisine ulaştırılınca bunları Türkçe’den Almanca ya da Fransızca’ya çeviriyor ve sistemde haberleri internet ağına gönderiyordu. En çok sevdiği haberler doğa ile ilgili olanlardı. Avusturya’dan gelen haberler onun en çok sevdiği haberlerdi. Avusturya genetik deneylerin yapıldığı bir yer. Nesli tükenmiş hayvanlar burada yeniden üterilip dünyadaki doğal ortamlarına bırakılıyordu. Geçenlerde Anadolu Parsı Türkiye topraklarına tekrar geldi. Hans ekrana bakmaya başladı. Her şey normal akışında devam ediyordu. Bade’nin sesi ile irkildi.: “Hans, ne içeceksin?” Hans, Bade’nin siyah kalemle belirginleştirilmiş gözlerine dehşetle baktı. “Elma tarçınlı çay istiyorum ama ekşimtrak tadı olmasın, içine biraz çiçek balı at” Bade, Hans’ın yeşil gözlerine delici bir bakış yolladı. Bade, arkasını döndü, Hans kalem gibi olan kıza baktı. Kalçaları küçücüktü. Hans Bade’nin kalçalarının bu kadar küçük nasıl olduğuna hep hayret etmişti. Kendisi büyük kalçalı be iri göğüslü kadınlardan hoşlanırdı. Ofiste öğle yemeği vaktine kadar herkes rutin işleri ile uğraştı. Saat 12.00’de yemeğe inildi. Birkaç kişi nöbete kaldı. Hans yemeğe genellikle Harun ve Elif ile gidiyordu. O gün de alışkanlığını bozmadı üç kişi yemeğe indiler. Hans Harun’un damarına bastı asansörde. “Bak, şimdi yemekte gidip kendisine çıkma teklif edeceğim.” Harun, umursamazca “et bakalım” dedi. Elif “Ha, bu sefer iddiaya bindi iş değil mi? Yahu ben söyleyeyim istersen Harun?” “Hayır, Elif; sen bakma bu safın dediklerine. Bade'ye hayatta çıkma teklif edemez. Ben bugün akşam ona çiçek yollayacağım. İçine de bir kart yazdım, tam altı aydır karta ne yazacağımı düşündüm.” Elif merakla gözlerini açarak “Yapmaya yav, peki ne yazdın?” “Çok düşündüm, önce şiir yazacaktım ama şiir bir buçuk sayfa sürdü. Ben de daha kısa bir şey yazmaya karar verdim. Benimle Yenikapı’da bir kahve içer misin? Harun” Hasn fırsatı kaçırmadı, “yani altı ay bu cümle için mi bekledin?” Elif “ Amma da karışık hale getirdiniz durumu. Bak benim Hasan bana direkt geldi. Elifciğim sen ve ben birbirimiz için yaratılmışız, benimle çıkar mısın” dedi. Harun lafını kesti “ Haa eveto günü hatırlıyrum Mustafa’nın kafasında fincan kırdın” “ Evet ama bak iki yıldır evliyiz. O fincan büyük bir aşkın doğmasına neden oldu.” Eh o zaman ben aradan çekileyim Haruncuğum. Hans, tepsisine patlıcan musakka, safranlıpilav ve cacık aldı. Elif, “ Hans sen bir senede bayağı bayağı Türk oldun be!” Hans gülerek Berlin’de de Türk restoranlarına giderdim, bu yemekleri seviyorum, belli olmuyor mu? Hans koca göbeğini Elif’e işaret etti.
Yemekhaneye indiklerinde Hans’ın biraz keyfi kaçtı, yemekhanenin penceresinin kenarında üç tane ruh vardı. Üçü de çocuktu ve Hans’a bakıyorlardı. Hans pencereye arkasını dönerek oturdu ama ruhlardan kurtulamadı ruhlar bu sefer ön taraftaki boş masadan ona bakamaya başladılar. Çok üzgün bakıyorlardı. Hans, gözlerini kaçırdı. Yemeğe odaklanmaya çalıştı. Ruhlar sanki ona bşr şey söylemek istiyorlardı ama Hans bugüne kadar hiçbir ruhun konuştuğunu görmemişti. Yemekten sonra odaya çıktılar. Bade yarım saat sonra çay servisi için geldi. Hans bu sefer Türk çayı istedi. Bade ilk defa şaşırdı: “Hans, sen iyi misin?” Hans bembeyaz kağıt gibi suratla Bade’ye baktı “Yemek dokundu galiba.”

(2. KISIM)
ÇAYCI BADE YA DA BİZ ÖYLE BİLİYORUZ

Adım Bade Suziku, öyle şaşırmış bakmayın. Yüzde ellim baba tarafından Japonum. 35 yaşındayım.  Mesleğim çay ustalığı. Sizin zamanınızda küçümsenen bir meslek benim yaşadığım devir için kutsal ve saygıdeğer bir meslek. Ben de bu mesleğin okulunu okudum. Tabiat Bilimleri Fakültesi, Bitkisel İçeçekler Bölümü’nden mezun oldum. Sekiz yıldır da haber merkezinin çay işlerine bakıyorum. Evimin bir bölümünü küçük bir çay bahçesi halinde, türlü türlü bitkileri burada yetiştirip içilebilecek çay haline getiriyorum. Ardından da iş yerinde bunları sunuyorum.

Gerçi bizim haber merkezinde öyle çok farklı çay çeşidi istemiyor çalışanlar. Çoğunluğu Türk çayı içmekten yana. İnce belli bardaklarda çaylarını her sabah dağıtıyorum. Tabii çayım sadece çay değil, bazı aromalar da katmıyor değilim hani. Örneğin, azıcık tarçın ve karanfil bazen de limonlu çay. Yalnız bir tane Alman herif var, adı Hans. Ona fena halde gıcığım, terbiyesiz; olmayacak çay türlerini istiyor, sorun değil yapıyorum evelallah da beğenmeyip burun kıvırıyor ya işte o anda benim saç tellerim diken diken oluyor. Her seferinde çayına atacağım küçük bir zehirle onu tahtalı köye gönderme şeklinde içimde bir arzu doğuyor. Bir gün o küçük sarı kafasının pekmezini akıtacağım.

Neyse sabah sekizde işte oluyorum. Çayhanem yarı açık bir mutfak şeklinde. Bir duvar boyunca kavonozlarımda çeşit çeşit çaylarım var. Aranızda bazı kılçıkların Japon çayı da yapıyor musun diye sorduklarını duyar gibiyim. Hayır, o çay daha çok bir ritüel, bu şekilde umuma dağıltımaz, özüne aykırı.

Kış ayı gelince, yeşil elma çayı, anasonlu çay gibi soğuk algınlığına iyi  gelecek çaylar daha çok tüketiliyor. Hergün evden saat 07,30 gibi çıkıyorum. Saat tam sekizde iş yerinde oluyorum. Dokuz gibi çayları dağıtmaya çıkıyorum. Kocaman bir tepsim var. Her seferinde 15 bardak taşıyorum. Saat on buçuk gibi dağıtma işim bitmiş oluyor. Öğle tatilinden sonra da ikinci servise çıkıyorum. Ondan sonra da saat başı çay dağıtımı yapıyorum. Kahve içen yok mu diye soruyorsunuz, kahve içenler de var ama onlar için ayrıca bir kahvecimiz yok. Makineden alınıyor kahve. Türk kahvesi pişirmek yasak çünkü hem vakit alıyor hem de çalışanların lak lak etme süresini ikiye katlıyor. Kahve falı bakma seansları uzun sürüyor anlayacağınız.

Bu sabah dışarıda keskin bir soğuk var, pencereden şöyle bir şehra baktım. Her yer gri, metalik binalar her yerde. Şehir sessiz bu arada. Nasıl olur demeyin… Haaa, evet sizler başınıza gelecekleri bilmiyorsunuz. Kısa bir tarih dersi vereyim sizlere. 2040 yılında İstanbul’da çok büyük bir deprem oldu. Beklenen büyük İstanbul depremi. Öyle az buz bir deprem değil, depremin gücü 9.9 civarındaydı.

Korkunçmuş, ben o zamanlar yeni doğmuşum. Annemle babam Japonya’daymışlar. Annem ailesinin bir kısmını kaybetmiş, sonra da hafiften kafayı sıyırdı. Hayatının sonuna kadar sakinleştiricilerle yaşadı. Babam tipik bir Japon olduğu için sakinliğini korudu. Onun o buza benzeyen soğuk sakinliği bana da geçti. Annemin duygusal ve melankolik hallerini hiç almadım, çok şükür Neyse, tarih dersimize devam edelim. Şehrin nüfusu o sıralarda 18 milyon civarındaydı. 10 milyon kişi direkt öteki tarafa tek gidiş bilet aldılar. Kalan 8 milyonun yarısı şehri terk etti. Diğer kalanların hikâyesi biraz daha acıklı, sonra anlatırım. Şehirde yıkılmaz denilen tüm binalar yıkıldı; gökdelenler birbirlerine çarptı, hatta Mecidiyeköy civarındaki iki gökdelenin durumu fenaydı. Arada yeterli uzaklık bulunmayan iki gökdelen birbirlerine kafadan girdiler. Sonuç berbattı elbette. Deprem gündüz ve de öğlen saatinde olduğu için birçok insan iş yerinde, sokakta can verdi.

Hal böyle iken, yıkılmayan binalar da oldu. Bunlardan en önemlisi şehrin simgesi olan Süleymaniye Camisi oldu. Ayasofya’nın kubbesi çöktü, içerde turist olarak bulunan yüzlerce insan öldü. Dolmabahçe Sarayı ve sahil kısmında bulunan kasırlar denize battı, Eminönün'deki Yeni Cami sulara gömüldü.Tarihi eserlerin çoğu ya tamamiyle yıkıldı ya da ağır hasar aldı.

Şehrin sınırlarının en uzak köşesinde yapılmış olan siteler, büyük yerleşim merkezleri onca çelik konstriksiyona rağmen yıkıldılar. Şehirin üzerinde kalın bir toz bulutu oluştu. Dünyanın her yerinden yardım ekipleri geldi ama çok az sayıda insan canlı olarak kurtulabildi. Şehir harabeye döndü. Binaların enkazları kaldıramaycak kadar fazlaydı. Dördüncü günün sonunda şehir buram buram ceset kokmuştu. İşin ekonomik zararı ise çok yüksekti.

En sonunda Türkiye hükümeti uluslararası bir yardım istedi. Yapılan anlaşmalar neticesinde İstanbul bir şehir devleti haline geldi. Yedi devlet bu şehri yönetiyor şu an, bu yedi ülkenin yanında Türkiye de yönetici pozisyonunda, kararların onayını veriyor.

Şehrin nüfusu 2 milyonda sabitlendi. Dışarıdan şehre sadece turist olarak gelebiliyorsunuz. Üç ayda fazla kalabilmek için izin almanız gerekiyor. Şehrin tüm eski yapıları onarıldı, çok zor ve ekonomik açıdan külfetli olan bu işi Almanlar ve Amerikalılar üstlendi. Brezilya ve Japonya altyapı sorununu çözdü. Şehrin heryeri kazıldı, metro sistemi bütün şehri bir örümcek ağı gibi sardı. Şehirde dört tekerlekli araçlara izin yok, sadece güvenlik amaçlı birimler kullanıyor ya da özel izni olan kurumlar... İki tekerlekli araçlar ise serbest. Bunların da elektrikli olanları makbul çünkü şehirde dik yollar çok fazla. Hindistan ise netwok işinin bütün şehre kurulmasını ve güvenlik yazılımlarını yaptılar. Rusya ve İngiltere daha çok finans anlamında yardımda bulundular. Ankara başkent olmasına rağmen ülkenin kalbi hâlâ İstanbul’da atıyor; devlet başkanı senenin büyük kısmını burada geçiriyor. Limanlar çok işlek biçimde kullanılıyor, dev gemiler limanlara yanaşıp yük alıp yük bırakıyorlar. İstanbul merkezine uzak bölgeler artık tarım alanı halinde. Şehir öylesine büyük bir yıkıma uğradı ki insanlar bu şehre yaşamak için gelmek istemiyorlar. Şehirde birbaşka sektörde sağlık. Pekçok hastane araştırma merkezi. Depremden sonra özellikle kolunu bacağını kaybedenlerin trajik durumları kurulan ampüte servisleri ile halledilmeye çalışıldı. Şimdi ise bu hastanelerde  ampüte parçalar daha işlevsel, kolunuz ve bacağınız yoksa, artık merkezi sinir sisteminize bağlı yapay parçalarla hayatınıza devam edebiliyorsunuz. İşler iyi gözüktü değil mi gözünüze? Aslında pek de öyle değil. Depremde  sağ kalanlar uluslararası yönetim işe el koyunca şehirde çok uzun kalamadılar. Sahip oldukları malların karşılığını alarak onlar da şehri terk ettiler, terk etmeye mecbur bırakıldılar. Şehirde kalmak isteyenlerin  de yedi göbekten İstanbullu olup olmadıklarına bakıldı. Sonuçta 500 bin kişi şehirde kalabildi. Arada para gücünü kullanarak kendilerine sekiz göbek İstanbullu aile bulanlar da olmadı değil bu arada ama ne yazık ki kontrol o kadar sıkıydı ki onlar da şehri terk etmek zorunda kaldılar.

Gökdelenler yok artık. Sadece altı yedi katlı binalar var. Yüksek binalar yıkılınca şehrin rüzgârları da doğal koridorlarını kullanabildiler. Şehrin havası şu anda başka bölgelerden daha temiz. Yalnız deniz için aynı şeyi söylemek mümkün değil. Şehrin molozlarının bir kısmı denize döküldü. Boğazın Karadeniz çıkışında küçük bir ada oluştu bu yüzden. Uzun süre nehrin kimyasal atıkları denize döküldüğü için deniz suyu henüz temizlenmiş değil. Rumeli yakasının büyük kısmı binalardan temizlendi ve ağaçlandırma çalışmaları başladı. Anadolu yakasında sahil kısmında binaların hepsi yerle bir oldu. Bu yüzden orada haritayı değiştirecek kadar denize moloz döküldü. Buralarda yeni yerleşim birimleri kuruldu. Şehrin bu kısmı daha çok yerleşim bölgesi halinde. Anadolu kısmında bulunan önemli tepeler de ağaçlandırıldı. Anadolu tarafı bilimsel araştırmaların daha çok yapıldığı merkezlerin çoğunlukta olduğu bir yer. Üç tane üniversite var bu bölgede. Dünyanın çeşitli yerlerinden gelen araştırmacılar burada çalışıyor. Milyonlarca ölü toplu mezarlara koyuldu ya da oldukları yerde gömüldüler. Toplu mezarların bulunduğu bölgelerde yerleşim yok, eski adetlere göre buralara servi ağaçları dikildi. Sadece senede bir gün insanlar kaybettikleri yakınlarını anmak için geliyor, geceleri bu toplu mezarlık bölgelerinden inilti seslerinin geldiği söyleniyor. Tabii bütün bunlar sadece insan beyninin uydurmaları. Ölüler ölüdür.

Şehirde her yer kameralarla kontrol ediliyor, herhangi bir gösteri yapılması kesinlikle yasak. Tuhaf bir baskı var. Birtakım yeraltı örgütleri mevcut. Bunlar şehrin yabancılar tarafından yönetilmesinden hoşlanmıyor. Arada sırada değişik protesto gösterileri yapıyorlar.  Henüz bir tanesini bile yakalanamadı. Arada sırada trenlerin üzerine İstanbul Türkündür diye yazıyorlar. Bazen de  network sistemini hackleyip ekranlarda İstanbul’un 20. yüzyıldaki görüntülerini koyuyorlar.

Bu kadar laf yeter. İşime gitmeliyim. Bugün hava buz gibi. Sabah erken kalkıp yarım saatlik yogamı yaptım. Ardından çeşitli meyvelerden hazırladığım meyve suyumu içtim. Bardağıma kahvemi koyup yola çıktım. İş yerine ulaşınca bileğimi kapıya uzattım. Bileğimdeki çipi tanıyan sistem sayesinde kapı açıldı. Güvenlik görevlisi ile selamlaştım. Kendisinin her sabah kalçalarıma baktığını düşünüyorum, yüzündeki o pis sırıtmasından böyle bir sonuca ulaştım. Kendisi listemin ikinci sırasında yer alıyor.

Çayları hazırladıktan sonra habermerkezinin güncelleme servisine dağıtıma gittim. Serviste 20 kişi çalışıyor. Çoğunluğu türklerden oluşan servisin amacı dünyadan gelen haberleri önem sırasına göre değerlendirip Türkçe, İngilizce ve başka dillerde çevirilerini yapıp servise sunmak. Böylelikle şehrin her tarafında aynı anda aynı haberler görünüyor. Tamvayda, metroda, trende haberler bu şekilde servise sunuluyor. Bazı haberlerin yayınlanması için şehir yönetim merkezinin onayı gerekiyor; bu onay alındıktan sonra haber yayınlanıyor ya da hiç yayınlanmıyor. Her şey fazla iyi sanki...