(4. KISIM)
İSVİÇRELİ BİLİMİNSANLARI

".....TK 1453 sefer sayılı Bern-İstanbul uçağı alanımıza inmiştir..." Dr. Lana Goodwin, isteksizce yerinden kıpırdadı. Vücudunda bir kırgınlık vardı. Bern'den uçağa binerken de birkaç kere ardı ardına hapşırmıştı.  Herhalde soğuk algınlığı diye düşündü. Yanında oturan asistanı Abdülhalim uçak inmesine rağmen halen uyuyordu. Hafifçe onu dürttü. " Abdül uyan istersen." Abdülhalim gözlerini açtı, "Affedersiniz yine uykuyu fazla kaçırdım galiba..." "Fazla mı? Uçağa binerbinmez uyudun, bunu nasıl beceriyorsun?" "Babam da öyleymiş" diye sırıttı Abdülhalim. Abdülhalim Mısırlı genç bir biogenetik uzmanı. İncecik sırık gibi bir oğlan.  Genetik açıdan Mısır'ın yerli halklarından olan Abdülhalim'in gen haritasına göre farklı hiçbir ırkın genini taşımıyor. Sadece meraktan laboratuvarda yapılan araştırma da zekası kadar genlerinin de özel olduğunu bulmuşlardı.

Dr. Lana için tek sorun onun uykusu. Laboratuvarda çalışırken arada sırada beşer dakikalık uykulara geçen Abdülhalim uykusunda kafasının daha verimli çalıştığını ve problemleri uykusunda çözdüğünü söylüyordu. Labarotuvarın en zeki adamı olan Abdülhalim filmlerin  final sahnesinde ortaya çıkan kahraman gibi son dakika da her şeyi halledebilmek becerisine sahipti. Dr. Lana koca gövdesini koltuktan kaldırdı, son zmanalarda kilo almıştı. Çalıştığı projelerde en kritik zamanlarda Abdülhalim'in bulduğu çözümler onu ve projeyi kurtarıyordu. Dr. Lana, Abdülhalim'in arkasından yürürken hafif bir titreme geçirdi. Doktora gözükse iyi olacaktı. Parmak ve retina taramasının ardından İstanbul'a giriş yaptılar. İstanbul Teknik Üniversitesi'nden gelen şoför onları karşılamıştı. Misafirhaneye doğru yol alırken Dr. Lana giderek daha da kötüleştiğini fark etti. Abdülhalim'e döndü "Hastaneye gitsek iyi olur" diyebildi.

Dr. Lana gözlerini açtığında hastanede olduğunu anladı. Kolunda bir serum vardı, Abdülhalim yatağın yanındaki sandalyede uyuyordu. Gülümsedi, hiç şaşırmamıştı...

(3. KISIM)
BİR GARİP HANS...

Hans o sabah erkenden genel merkeze tayin dilekçesini verdi. Berlin haber servisine geçmek istediğini belirtti; dilekçeyi bu sene içinde ikinci kez veriyordu. İlki reddedilmişti. Reddedilmesinin sebebi Hans’ın düzgün bir gerekçe gösterememesiydi. Hans, herkesin çalışmak için can attığı bu şehirden gitmek istiyordu. Gitme gerekçesini dilekçesine yazsa muhtemelen tayin yerine rehabilitasyon merkezine kapatılırdı. İkinci dilekçesine ailesini özlediğini de yazdı. Bu sefer işe yarayacağını düşünüyordu. Sabahleyin masasına gelecek iyi haberi düşünerek oturdu. Yan masasında Harun oturuyordu. Harun’la arası iyiydi ama Harun’un melankolik tavırlarını tuhaf buluyordu. Arada sırada beraber vakit geçiriyorlardı, boğaza gidip yürüyüş yapıyorlar, bazen de bir balıkçı restoranında balık yiyip rakı içiyorlardı. Gerçi Hans içiyordu, Harun’un içkiyle arası yoktu. Bir keresinde içki içip ağlamaya başlayınca Hans onunla bir daha yemeğe çıkmayacağını söyledi. Ağlayıp ağlayıp yüz yıl öncesinin aşk şiirlerini böğürerek okuyunca Hans ürkmüştü açıkçası. Harun o sabah da yine çok düzgün tıraş olmuştu. Sakallarını dudak hizasından kulak memesine kadar kesmiş, bıyık kısmını da tamamiyle tıraş etmişti. Harun’un sakalları merkezde sakal modasını başlatmış, erkeklerin çoğu değişik şekillerde sakal bırakıyor hatta bazıları ise sakallarını boyuyorlardı. Hans bu modaya kendini kaptırmamıştı. Her zaman kirli kızıl sakalları ile ortalıkta dolaşıyor, iki ayda bir de saçlarını kestiriyordu o kadar. Son zamanlarda ise iyice salmıştı sakalı da saçı da. Harun her zamanki gibi gülümseyerek “günaydın” dedi. Hans “günaydın, bugün açılacak mısın bakalım?” Harun hiç beklemediği bu soru karşısında irkildi. Hans gülerek “ Ehh, artık bu sefer Bade’ye açılacaksın değil mi, kaç aydır şiir yazmaktan yorulmadın mı?” Harun kısık sesle “ Sabah sabah başka konu mu yok ? zamanını bekliyorum işte?” “zamanı mı olur bu işin? Bak sen teklif etmezsen ben teklif edeceğim ona göre.” Harun sırıttı “ Et bakalım, sanki kabul edecek?” “Tamam bugün teklif edeceğim. “ Harun cevap vermeye hazırlanıyordu ki Bade odaya girdi. “ Hanımlar, beyler çaylarınız geldi. Hepinize günaydın bu arada” Bade her zamanki gibi siyah giyinmişti. Siyah bir kazak ve altında siyah kalem etek. Rahat spor ayakkabıları da siyahtı. Bade’nin ojelerinin siyah olmasının yanısıra kulağındaki küpeler ve ruju da siyahtı. Hans, Harun’un bu kızın nesinden hoşlandığını bir türlü anlayamıyordu. Bade, güzel çekik gözleri olan minyon tipli bir kadındı, güzel yüzünü yaptığı tuhaf makyajlarla daha da tuhaf bir hale getiriyordu. Arada bir değişiklik yaptığı da oluyordu. Mesela önemli günlerde değişiklik yapıp çalışanları dehşete de düşürmüyor değildi. Yılbaşında kırmızı giyindiği günü unutmak mümkün değildi. Hatta bütün kadınların kanına girdi ve o gün merkezde bütün kadınlar elma şekeri gibi ortalikta dolaşmışlardı. Hans, Bade’nin karanlık bir tarafının olduğunu düşünüyordu hep. Gerçi Hans’ın her şeyin altında karanlık bir şeyler aramak gibi bir huyu vardı. Aslında Hans’ın durumu kolaylıkla cümleye dökülebilir: Hans’ın ruhları görme yeteneği vardı. İstanbul’a tayin edildiğinde ruh görme sayısının bu kadar fazla olacağını hiç düşünmemişti. Büyük depremden sonra şehirdeki ölü sayısı çok fazlaydı, Hans trajedinin yaşandığı bu şehrin ölülerinin ortalıkta bu kadar sıklıkla dolaşacağını hiç tahmin etmemişti. Belin de günde bir bazense hiç görmediği ruhlar onu çok rahatsız etmiyordu ama burada gün içinde giderek artan bir hızla bazen 10- bazense 15 ruh görüyordu. Hans, ekranındaki haberlerin akışına dikkati verdi. Kırmızı şeritler çok azdı bugün genellikle sarı ve turuncu şeritler var. Renk tonlarına göre  haber ekranlara düşüyordu. Hans Almanca ve Fransızca çeviri yapıyordu. Çevri  yapacağı haberler kendisine ulaştırılınca bunları Türkçe’den Almanca ya da Fransızca’ya çeviriyor ve sistemde haberleri internet ağına gönderiyordu. En çok sevdiği haberler doğa ile ilgili olanlardı. Avusturya’dan gelen haberler onun en çok sevdiği haberlerdi. Avusturya genetik deneylerin yapıldığı bir yer. Nesli tükenmiş hayvanlar burada yeniden üterilip dünyadaki doğal ortamlarına bırakılıyordu. Geçenlerde Anadolu Parsı Türkiye topraklarına tekrar geldi. Hans ekrana bakmaya başladı. Her şey normal akışında devam ediyordu. Bade’nin sesi ile irkildi.: “Hans, ne içeceksin?” Hans, Bade’nin siyah kalemle belirginleştirilmiş gözlerine dehşetle baktı. “Elma tarçınlı çay istiyorum ama ekşimtrak tadı olmasın, içine biraz çiçek balı at” Bade, Hans’ın yeşil gözlerine delici bir bakış yolladı. Bade, arkasını döndü, Hans kalem gibi olan kıza baktı. Kalçaları küçücüktü. Hans Bade’nin kalçalarının bu kadar küçük nasıl olduğuna hep hayret etmişti. Kendisi büyük kalçalı be iri göğüslü kadınlardan hoşlanırdı. Ofiste öğle yemeği vaktine kadar herkes rutin işleri ile uğraştı. Saat 12.00’de yemeğe inildi. Birkaç kişi nöbete kaldı. Hans yemeğe genellikle Harun ve Elif ile gidiyordu. O gün de alışkanlığını bozmadı üç kişi yemeğe indiler. Hans Harun’un damarına bastı asansörde. “Bak, şimdi yemekte gidip kendisine çıkma teklif edeceğim.” Harun, umursamazca “et bakalım” dedi. Elif “Ha, bu sefer iddiaya bindi iş değil mi? Yahu ben söyleyeyim istersen Harun?” “Hayır, Elif; sen bakma bu safın dediklerine. Bade'ye hayatta çıkma teklif edemez. Ben bugün akşam ona çiçek yollayacağım. İçine de bir kart yazdım, tam altı aydır karta ne yazacağımı düşündüm.” Elif merakla gözlerini açarak “Yapmaya yav, peki ne yazdın?” “Çok düşündüm, önce şiir yazacaktım ama şiir bir buçuk sayfa sürdü. Ben de daha kısa bir şey yazmaya karar verdim. Benimle Yenikapı’da bir kahve içer misin? Harun” Hasn fırsatı kaçırmadı, “yani altı ay bu cümle için mi bekledin?” Elif “ Amma da karışık hale getirdiniz durumu. Bak benim Hasan bana direkt geldi. Elifciğim sen ve ben birbirimiz için yaratılmışız, benimle çıkar mısın” dedi. Harun lafını kesti “ Haa eveto günü hatırlıyrum Mustafa’nın kafasında fincan kırdın” “ Evet ama bak iki yıldır evliyiz. O fincan büyük bir aşkın doğmasına neden oldu.” Eh o zaman ben aradan çekileyim Haruncuğum. Hans, tepsisine patlıcan musakka, safranlıpilav ve cacık aldı. Elif, “ Hans sen bir senede bayağı bayağı Türk oldun be!” Hans gülerek Berlin’de de Türk restoranlarına giderdim, bu yemekleri seviyorum, belli olmuyor mu? Hans koca göbeğini Elif’e işaret etti.
Yemekhaneye indiklerinde Hans’ın biraz keyfi kaçtı, yemekhanenin penceresinin kenarında üç tane ruh vardı. Üçü de çocuktu ve Hans’a bakıyorlardı. Hans pencereye arkasını dönerek oturdu ama ruhlardan kurtulamadı ruhlar bu sefer ön taraftaki boş masadan ona bakamaya başladılar. Çok üzgün bakıyorlardı. Hans, gözlerini kaçırdı. Yemeğe odaklanmaya çalıştı. Ruhlar sanki ona bşr şey söylemek istiyorlardı ama Hans bugüne kadar hiçbir ruhun konuştuğunu görmemişti. Yemekten sonra odaya çıktılar. Bade yarım saat sonra çay servisi için geldi. Hans bu sefer Türk çayı istedi. Bade ilk defa şaşırdı: “Hans, sen iyi misin?” Hans bembeyaz kağıt gibi suratla Bade’ye baktı “Yemek dokundu galiba.”

(2. KISIM)
ÇAYCI BADE YA DA BİZ ÖYLE BİLİYORUZ

Adım Bade Suziku, öyle şaşırmış bakmayın. Yüzde ellim baba tarafından Japonum. 35 yaşındayım.  Mesleğim çay ustalığı. Sizin zamanınızda küçümsenen bir meslek benim yaşadığım devir için kutsal ve saygıdeğer bir meslek. Ben de bu mesleğin okulunu okudum. Tabiat Bilimleri Fakültesi, Bitkisel İçeçekler Bölümü’nden mezun oldum. Sekiz yıldır da haber merkezinin çay işlerine bakıyorum. Evimin bir bölümünü küçük bir çay bahçesi halinde, türlü türlü bitkileri burada yetiştirip içilebilecek çay haline getiriyorum. Ardından da iş yerinde bunları sunuyorum.

Gerçi bizim haber merkezinde öyle çok farklı çay çeşidi istemiyor çalışanlar. Çoğunluğu Türk çayı içmekten yana. İnce belli bardaklarda çaylarını her sabah dağıtıyorum. Tabii çayım sadece çay değil, bazı aromalar da katmıyor değilim hani. Örneğin, azıcık tarçın ve karanfil bazen de limonlu çay. Yalnız bir tane Alman herif var, adı Hans. Ona fena halde gıcığım, terbiyesiz; olmayacak çay türlerini istiyor, sorun değil yapıyorum evelallah da beğenmeyip burun kıvırıyor ya işte o anda benim saç tellerim diken diken oluyor. Her seferinde çayına atacağım küçük bir zehirle onu tahtalı köye gönderme şeklinde içimde bir arzu doğuyor. Bir gün o küçük sarı kafasının pekmezini akıtacağım.

Neyse sabah sekizde işte oluyorum. Çayhanem yarı açık bir mutfak şeklinde. Bir duvar boyunca kavonozlarımda çeşit çeşit çaylarım var. Aranızda bazı kılçıkların Japon çayı da yapıyor musun diye sorduklarını duyar gibiyim. Hayır, o çay daha çok bir ritüel, bu şekilde umuma dağıltımaz, özüne aykırı.

Kış ayı gelince, yeşil elma çayı, anasonlu çay gibi soğuk algınlığına iyi  gelecek çaylar daha çok tüketiliyor. Hergün evden saat 07,30 gibi çıkıyorum. Saat tam sekizde iş yerinde oluyorum. Dokuz gibi çayları dağıtmaya çıkıyorum. Kocaman bir tepsim var. Her seferinde 15 bardak taşıyorum. Saat on buçuk gibi dağıtma işim bitmiş oluyor. Öğle tatilinden sonra da ikinci servise çıkıyorum. Ondan sonra da saat başı çay dağıtımı yapıyorum. Kahve içen yok mu diye soruyorsunuz, kahve içenler de var ama onlar için ayrıca bir kahvecimiz yok. Makineden alınıyor kahve. Türk kahvesi pişirmek yasak çünkü hem vakit alıyor hem de çalışanların lak lak etme süresini ikiye katlıyor. Kahve falı bakma seansları uzun sürüyor anlayacağınız.

Bu sabah dışarıda keskin bir soğuk var, pencereden şöyle bir şehra baktım. Her yer gri, metalik binalar her yerde. Şehir sessiz bu arada. Nasıl olur demeyin… Haaa, evet sizler başınıza gelecekleri bilmiyorsunuz. Kısa bir tarih dersi vereyim sizlere. 2040 yılında İstanbul’da çok büyük bir deprem oldu. Beklenen büyük İstanbul depremi. Öyle az buz bir deprem değil, depremin gücü 9.9 civarındaydı.

Korkunçmuş, ben o zamanlar yeni doğmuşum. Annemle babam Japonya’daymışlar. Annem ailesinin bir kısmını kaybetmiş, sonra da hafiften kafayı sıyırdı. Hayatının sonuna kadar sakinleştiricilerle yaşadı. Babam tipik bir Japon olduğu için sakinliğini korudu. Onun o buza benzeyen soğuk sakinliği bana da geçti. Annemin duygusal ve melankolik hallerini hiç almadım, çok şükür Neyse, tarih dersimize devam edelim. Şehrin nüfusu o sıralarda 18 milyon civarındaydı. 10 milyon kişi direkt öteki tarafa tek gidiş bilet aldılar. Kalan 8 milyonun yarısı şehri terk etti. Diğer kalanların hikâyesi biraz daha acıklı, sonra anlatırım. Şehirde yıkılmaz denilen tüm binalar yıkıldı; gökdelenler birbirlerine çarptı, hatta Mecidiyeköy civarındaki iki gökdelenin durumu fenaydı. Arada yeterli uzaklık bulunmayan iki gökdelen birbirlerine kafadan girdiler. Sonuç berbattı elbette. Deprem gündüz ve de öğlen saatinde olduğu için birçok insan iş yerinde, sokakta can verdi.

Hal böyle iken, yıkılmayan binalar da oldu. Bunlardan en önemlisi şehrin simgesi olan Süleymaniye Camisi oldu. Ayasofya’nın kubbesi çöktü, içerde turist olarak bulunan yüzlerce insan öldü. Dolmabahçe Sarayı ve sahil kısmında bulunan kasırlar denize battı, Eminönün'deki Yeni Cami sulara gömüldü.Tarihi eserlerin çoğu ya tamamiyle yıkıldı ya da ağır hasar aldı.

Şehrin sınırlarının en uzak köşesinde yapılmış olan siteler, büyük yerleşim merkezleri onca çelik konstriksiyona rağmen yıkıldılar. Şehirin üzerinde kalın bir toz bulutu oluştu. Dünyanın her yerinden yardım ekipleri geldi ama çok az sayıda insan canlı olarak kurtulabildi. Şehir harabeye döndü. Binaların enkazları kaldıramaycak kadar fazlaydı. Dördüncü günün sonunda şehir buram buram ceset kokmuştu. İşin ekonomik zararı ise çok yüksekti.

En sonunda Türkiye hükümeti uluslararası bir yardım istedi. Yapılan anlaşmalar neticesinde İstanbul bir şehir devleti haline geldi. Yedi devlet bu şehri yönetiyor şu an, bu yedi ülkenin yanında Türkiye de yönetici pozisyonunda, kararların onayını veriyor.

Şehrin nüfusu 2 milyonda sabitlendi. Dışarıdan şehre sadece turist olarak gelebiliyorsunuz. Üç ayda fazla kalabilmek için izin almanız gerekiyor. Şehrin tüm eski yapıları onarıldı, çok zor ve ekonomik açıdan külfetli olan bu işi Almanlar ve Amerikalılar üstlendi. Brezilya ve Japonya altyapı sorununu çözdü. Şehrin heryeri kazıldı, metro sistemi bütün şehri bir örümcek ağı gibi sardı. Şehirde dört tekerlekli araçlara izin yok, sadece güvenlik amaçlı birimler kullanıyor ya da özel izni olan kurumlar... İki tekerlekli araçlar ise serbest. Bunların da elektrikli olanları makbul çünkü şehirde dik yollar çok fazla. Hindistan ise netwok işinin bütün şehre kurulmasını ve güvenlik yazılımlarını yaptılar. Rusya ve İngiltere daha çok finans anlamında yardımda bulundular. Ankara başkent olmasına rağmen ülkenin kalbi hâlâ İstanbul’da atıyor; devlet başkanı senenin büyük kısmını burada geçiriyor. Limanlar çok işlek biçimde kullanılıyor, dev gemiler limanlara yanaşıp yük alıp yük bırakıyorlar. İstanbul merkezine uzak bölgeler artık tarım alanı halinde. Şehir öylesine büyük bir yıkıma uğradı ki insanlar bu şehre yaşamak için gelmek istemiyorlar. Şehirde birbaşka sektörde sağlık. Pekçok hastane araştırma merkezi. Depremden sonra özellikle kolunu bacağını kaybedenlerin trajik durumları kurulan ampüte servisleri ile halledilmeye çalışıldı. Şimdi ise bu hastanelerde  ampüte parçalar daha işlevsel, kolunuz ve bacağınız yoksa, artık merkezi sinir sisteminize bağlı yapay parçalarla hayatınıza devam edebiliyorsunuz. İşler iyi gözüktü değil mi gözünüze? Aslında pek de öyle değil. Depremde  sağ kalanlar uluslararası yönetim işe el koyunca şehirde çok uzun kalamadılar. Sahip oldukları malların karşılığını alarak onlar da şehri terk ettiler, terk etmeye mecbur bırakıldılar. Şehirde kalmak isteyenlerin  de yedi göbekten İstanbullu olup olmadıklarına bakıldı. Sonuçta 500 bin kişi şehirde kalabildi. Arada para gücünü kullanarak kendilerine sekiz göbek İstanbullu aile bulanlar da olmadı değil bu arada ama ne yazık ki kontrol o kadar sıkıydı ki onlar da şehri terk etmek zorunda kaldılar.

Gökdelenler yok artık. Sadece altı yedi katlı binalar var. Yüksek binalar yıkılınca şehrin rüzgârları da doğal koridorlarını kullanabildiler. Şehrin havası şu anda başka bölgelerden daha temiz. Yalnız deniz için aynı şeyi söylemek mümkün değil. Şehrin molozlarının bir kısmı denize döküldü. Boğazın Karadeniz çıkışında küçük bir ada oluştu bu yüzden. Uzun süre nehrin kimyasal atıkları denize döküldüğü için deniz suyu henüz temizlenmiş değil. Rumeli yakasının büyük kısmı binalardan temizlendi ve ağaçlandırma çalışmaları başladı. Anadolu yakasında sahil kısmında binaların hepsi yerle bir oldu. Bu yüzden orada haritayı değiştirecek kadar denize moloz döküldü. Buralarda yeni yerleşim birimleri kuruldu. Şehrin bu kısmı daha çok yerleşim bölgesi halinde. Anadolu kısmında bulunan önemli tepeler de ağaçlandırıldı. Anadolu tarafı bilimsel araştırmaların daha çok yapıldığı merkezlerin çoğunlukta olduğu bir yer. Üç tane üniversite var bu bölgede. Dünyanın çeşitli yerlerinden gelen araştırmacılar burada çalışıyor. Milyonlarca ölü toplu mezarlara koyuldu ya da oldukları yerde gömüldüler. Toplu mezarların bulunduğu bölgelerde yerleşim yok, eski adetlere göre buralara servi ağaçları dikildi. Sadece senede bir gün insanlar kaybettikleri yakınlarını anmak için geliyor, geceleri bu toplu mezarlık bölgelerinden inilti seslerinin geldiği söyleniyor. Tabii bütün bunlar sadece insan beyninin uydurmaları. Ölüler ölüdür.

Şehirde her yer kameralarla kontrol ediliyor, herhangi bir gösteri yapılması kesinlikle yasak. Tuhaf bir baskı var. Birtakım yeraltı örgütleri mevcut. Bunlar şehrin yabancılar tarafından yönetilmesinden hoşlanmıyor. Arada sırada değişik protesto gösterileri yapıyorlar.  Henüz bir tanesini bile yakalanamadı. Arada sırada trenlerin üzerine İstanbul Türkündür diye yazıyorlar. Bazen de  network sistemini hackleyip ekranlarda İstanbul’un 20. yüzyıldaki görüntülerini koyuyorlar.

Bu kadar laf yeter. İşime gitmeliyim. Bugün hava buz gibi. Sabah erken kalkıp yarım saatlik yogamı yaptım. Ardından çeşitli meyvelerden hazırladığım meyve suyumu içtim. Bardağıma kahvemi koyup yola çıktım. İş yerine ulaşınca bileğimi kapıya uzattım. Bileğimdeki çipi tanıyan sistem sayesinde kapı açıldı. Güvenlik görevlisi ile selamlaştım. Kendisinin her sabah kalçalarıma baktığını düşünüyorum, yüzündeki o pis sırıtmasından böyle bir sonuca ulaştım. Kendisi listemin ikinci sırasında yer alıyor.

Çayları hazırladıktan sonra habermerkezinin güncelleme servisine dağıtıma gittim. Serviste 20 kişi çalışıyor. Çoğunluğu türklerden oluşan servisin amacı dünyadan gelen haberleri önem sırasına göre değerlendirip Türkçe, İngilizce ve başka dillerde çevirilerini yapıp servise sunmak. Böylelikle şehrin her tarafında aynı anda aynı haberler görünüyor. Tamvayda, metroda, trende haberler bu şekilde servise sunuluyor. Bazı haberlerin yayınlanması için şehir yönetim merkezinin onayı gerekiyor; bu onay alındıktan sonra haber yayınlanıyor ya da hiç yayınlanmıyor. Her şey fazla iyi sanki...